पाउस ऐन भरात येतो...
आणि मग एखादी पावसाळी संध्याकाळ
दुखावणारे हिशोब मागत उभी राहते दारात....
प्रत्येक सर आतून ओलं करून जाते डोळ्यांना...
खूप एकटं वाटतं...
एकटं असतानाही ... आणि नसतानाही...
वायपर्स फिरत राहतात हातातल्या कामाचे...
तरी मनाच्या काचेवर ओघळत राहतो आशाचा आवाज...
" बुला राहा ही कौन मुझको चिलमनो के उस तरफ....
मेरे लिये भी क्या कोई... उदास बेकरार है.....?
"कुठे असशील तू आत्ता...?
आणि जिथे असशील तिथे असशील का माझ्याइतकाच व्याकुळ....?
उत्तर मिळालं मला....
पाउस वाढलाय बाहेरचा.......................................
No comments:
Post a Comment