कुठून कुठे पिसासारखी
तरंगत येतात नाती...
कुठले मेघ, कुठल्या सरी
ओलावते माती...
तुझ्या नावाचे पाखरू,
आले कुठूनी उडून...
त्याची शीळ बोलकी,
मनात आलीये रुजून...
रस्ता माझा तुझ्याच
मुक्कामी जातो का ग
कोण्या काळी एकाच
गावच्या होतो का ग..
माहित नाही येऊन तूच
सोडव ही कोडी,
ये, नाहीतर बोलाव,
वाट पाहते मी वेडी...
...............................
3 comments:
Sundar kavita...Ashwinine evdha chhaan lihile ahe, anik kay lihu?
Proud of you, Alka... All the very best, always!
itki usphurta kavita ahe ani lagech relate hote ....apratim ...pratyekacha manat kuthetari laplele he bhav kavitetun masta umatlet....khup sunder.
hey shshma n mohana thank u so much yaar
Post a Comment