Sunday, July 29, 2012

song...


.........................


कधी कधी गाता गाता समजत जातं गाणं
सांजवेळी समोर येतं उमजत जातं गाणं...

खिशात टाकून दाणे जसं अहेतुक फिरावं
तसं सुद्धा कधी कधी फिरत येतं गाणं
तिचं नाव नकळत ओठांवर येतं
नवं कोरं तरी बघ विरत जातं गाणं
सांजवेळी समोर येतं उमजत जातं गाणं...

घुमत जाते शीळ तसं ओठांवर येतं
मोजताना मात्रा कसं बोटांवर गातं
कधी ठेच कधी पेच फिरवतं पाठ
चहाच्या घोटाने अन् जमत जातं गाणं...

कधी उगा अक्षरांची गिर्रेबाज नक्षी
कधी ओल्या सुरांचाच निळाशार पक्षी
कधी मात्र अर्थ खोल खोल भिडतात
कागद होऊन मन जगत जातं गाणं....

Sunday, July 22, 2012

Monday, July 2, 2012

पाउस ब्येनं



हे पाउस ब्येनं लयी द्वाड
उगडून खिडक्या दारं सताड-
अंगात घुमतयं बेफाम वारं
माझ्याबी मनाची खोले कवाड
पाउस ब्येनं लयी द्वाड.....

आयशी त्याची का त्याला वराडत न्हायी?
छत्री घ्यायच्या आधीच येन्याची घाई?
कसा चर्चर् चुरचुर भजी खायाला
ओल्या पावली येतो लबाड.....
पाउस ब्येनं लयी द्वाड.....

कवा वा-याच्या सोबत येतो...
आन कवेत वादळ घेतो
लाटा उधाण मन तुफान
अन् लपतो जाऊन धुक्या च्या आड....
पाउस ब्येनं लयी द्वाड.....


यंदा रुसून बसला का वं?
आमचं इसरला का रे नाव...
आन थोड्याश्या बिया तुझ्याबी
इथे उगवू दे पान्याचं झाड...
पाउस ब्येनं लयी द्वाड.....

aabhaal




देहात झुके आभाळ एकदा
स्वप्नं पाखरे झाली
श्वासांची लय संथ सलगशी
निळाईत न्हाली

सुख उगवू आणि लागे मावळू
चंद्र आसवांचा
अन् व्यथाही माझी
बोलू लागली
चांदण्यांची बोली
श्वासांची लय संथ सलगशी
निळाईत न्हाली

मन मोठे झाले जणू असावी
फकीराची झोळी
आभाळ बिलगले आणि पापणी
अलगद ओली झाली....
श्वासांची लय संथ सलगशी
निळाईत न्हाली
मी परतून येता
अनोळखीसे
वाटू लागले लोक
बस ओळख तितकी आभाळाची
मनात माझ्या उरली...

.......................................................

Monday, May 21, 2012

ग्लासेस



वर्षानुवर्ष जपून वापरलेले ग्लासेस फुटत जातात जसे एकामागून एक...
तशी निरोप घेतात माणसं...
आयुष्य रिकामं शेल्फ होऊन जातं......
४ च्या ६ च्या १२ च्या सेट मधला एकेक ग्लास फुटत गेला..
की केविलवाणं वाटू लागतं ग्लासेस चं उरलेलं कुटुंब.....
आठवत राहते गेलेल्या ग्लासच्या बिलोरी देहावरची नक्षी...
आणि ते ग्लासेस मिळण्यामागची नक्षीदार कारणं..............
आठवत राहतात ओठांना झालेले त्यांचे स्पर्श..
आणि त्यात हिंदकळणारे, भरून वाहणारे फेसाळ सोहळे...
आठवते ‘त्या’च्या आग्रहाखातर पहिल्यांदा प्यायले होते..
त्याच्या नजरेत आणि ग्लासात काठोकाठ भरलेली नशा...
आठवतात मसाले दुधाचे मायाळू गंध
ग्लासच्या काचेतूनही दिसणारे,,,
ग्लासेस च्या मनातली उब जाणवत राहते तळहातांना.....
माणसांची मन सुद्धा अशावेळी ग्लासेस सारखी आरपार दिसू लागतात...
.................
आज कोणीतरी गिफ्ट दिलाय
पुन्हा नव्या ग्लासेस चा सेट...

samajutdaar



मीच तुला फोन करतो... नेहमी...
तू कधीच फोन करत नाहीस मला...
तुला माझ्याशी संपर्क ठेवायची गरज वाटत नाही?
का खात्री आहे की तुला मी पुन्हा पुन्हा येणारच आहे तुझ्यापाशी...
शब्दांची उष्टी बोरं घेऊन.....?
................ मला कळत नाही काय बोलावं...
तो रागावून फोन ठेवून देतो... आणि मगच सुरु होतो आमचा खरा संवाद....
मी त्याला म्हणते- अरे अशीच आहे मी...
एखादी मैत्री रुजली ना मनात...
की सरसरून वाढत जातं ते नातं आपलं आपलं...
ना त्या नात्याला शब्दांच्या खताची गरज लागत,
ना कधी स्पर्शाच्या उबदार उन्हाची...
आपला आपला जीवनरस माझ्याच मनातल्या आठवणींच्या मातीतून शोषून घेतं बहुदा...
बहरतं नात्याचं ते झाड... वा-यावर सळसळतं ते चक्क....
त्याला सवय होत जाते शिशिरातल्या गार वा-यांची, आणि ग्रीष्मातल्या उष्ण झळांची...
कारण माहीत असतं त्याला....
आपल्याकडे ख-या, प्रत्यक्ष भेटीचा पावसाळा फक्त चारच महिने असतो......

Friday, May 18, 2012

आरपार...


माणसं पाहायला शिकतात एकमेकांच्या आरपार...
तेव्हा काय दिसत असेल त्यांना...?
दिसत असतील का पलीकडचे अंधारकण?
का दिसत असतील सरलेल्या सोनेरी क्षणांचे
झगमगते सण.....?
दिसत असतील का कधी काळी धरलेले हात
गच्चीत जागवलेली कोजागिरीची रात...?
विरजणासाठी मागून नेलेलं दही...
पालकांची केलेली खोटी सही..
रद्दीतून बाजूला काढून परत केलेली
कवितांची वही....
आंधळी कोशिंबीर खेळताना नेमकं माणूस हाताला लागणं...
समोरच्या खिडकीतल्या चंद्रासाठी रात्रभर जागणं...
खेळताना मित्राने आपल्यासाठी हारणं...
आणि त्याला उशीर झाला म्हणून आपण त्याच्या आईला दिलेली कारणं....
मैत्रीच्या झाडाखाली पडत राहतात रोज आठवणींची ताजी फुलं...
मग झाडं का वठतात?
माणसं पाहायला शिकतात एकमेकांच्या आरपार...
तेव्हा काय दिसत असेल त्यांना...?
त्यांना दिसत असेल न टळणारी जाणीव...
की आपण विसरू शकत नाही आपल्या माणसांना....
ते मान्य करण्याचा रस्ता फार लांब नाही...
तो एकदा चालून गेलं की रिमझिमणारं गाव समोर उभं आहे...