.jpg)
देहात झुके आभाळ एकदा
स्वप्नं पाखरे झाली
श्वासांची लय संथ सलगशी
निळाईत न्हाली
सुख उगवू आणि लागे मावळू
चंद्र आसवांचा
अन् व्यथाही माझी
बोलू लागली
चांदण्यांची बोली
श्वासांची लय संथ सलगशी
निळाईत न्हाली
मन मोठे झाले जणू असावी
फकीराची झोळी
आभाळ बिलगले आणि पापणी
अलगद ओली झाली....
श्वासांची लय संथ सलगशी
निळाईत न्हाली
मी परतून येता
अनोळखीसे
वाटू लागले लोक
बस ओळख तितकी आभाळाची
मनात माझ्या उरली...
.......................................................
No comments:
Post a Comment