अंतर...

समोर बसला आहेस माझ्या...

कोराकरकरीत... नव्या पुस्तकाच्या गंधाइतका अस्पर्श...

हात लावावासा वाटत नाहिये अजुन...

कारण खूप अनोळखी वाटतो आहेस अजून...

इतक्या जुन्या मैत्रीच्या स्पर्शखुणा....

मागे पडल्यायत ...

जुन्या गोधडीची उब आठवणीत राहून जावी फक्त... तशा...

पहाटे विरून जावा चंद्रप्रकाश आणि सीमारेषेवर अंधार उजेडाच्या...

लख्ख काहीच दिसू नये...

तसं झालाय बघ सगळ....

तुला समजून घेण्यासाठी.

आता मला आधार घ्यावा लागतोय,

जाणिवांच्या शब्दकोशाचा...

एकेका शीरेतून रक्ताऐवजी तुझे शब्द वाहायचे दिवस पुन्हा यायला...

वेळ लागणारे अजून....

(* गुलझारचं रात पश्मिने की वाचायच्या आधी, उर्दू डिक्शनरीच्या शोधात होते, तेव्हा सुचलेली...)