शहर...

एक असावे आपले शहर...

जिथे माणसाना व्हावा आनंद -बिनंद दुस-यांच्या यशाने....

आणि तिरकस शे-यांच्या तत्परतेने ओठी यावं कौतुक- दुस-यांच्या कलाकृतींसाठी...

वितळून जावेत सा-यांच्या दारातले आकसाचे काटेरी निवडुंग...

आणि शोध लागावा "पोटदुखी"च्या वरच्या औषधाचा...

आयुष्याच्या तळ्यात पोहावेत निखळ नात्यांचे राजहंस...

आणि हातावरच्या घडाळ्यात दिसावा निवांत वेळ आपल्या माणसांसाठी...

दुस-याचं सकस असणं सहज मान्य करता याव, लहान मुलाच्या निरागसतेने...

आणि आपल्या जमिनीत जे उगवेल....त्याची मीठ भाकर लागावी गोड....

देवा...

माझ्या डोळ्यांतल्या पाण्याची भीती वाटते म्हणून तुझ्याकडे हे स्वप्न ठेवायला देतेय...

आज जातोयस तुझ्या शहरात परत.....

विसर्जनाच्या तळ्यात विरघळू देऊ नकोस....माझं हे शहर ......

...................................................